صادرات نفت خلیج فارس در هفته گذشته به حدود ۲۳.۳ میلیون بشکه در روز رسیده است، تقریباً هم‌سطح میانگین آن در سال ۲۰۲۵، پس از آنکه در ماه سپتامبر دو برابر شد. این بهبود عمدتاً ناشی از افزایش جریان‌ها از طریق تنگه هرمز، از جمله انتقال‌های کشتی به کشتی، بوده است، علی‌رغم حمله به خط لوله شرق-غرب عربستان که جریان‌ها به یانبو را برای تقریباً دو هفته مختل کرد و محاصره مداوم صادرات عربستان توسط حوثی‌ها از طریق باب‌المندب. نفت خام تقریباً ۹۰ درصد از افزایش ماه سپتامبر را به خود اختصاص داد و به ۱۹ میلیون بشکه در روز، یا ۱۰۸ درصد از میانگین سال ۲۰۲۵ رسید. صادرات فرآورده‌های پالایشی نیز افزایش یافته است، هرچند صادرات گازوئیل، بنزین و سوخت جت به دلیل افزایش خاموشی‌های پالایشگاهی و خطرات بیشتر برای نفتکش‌های فرآورده‌های پالایشی عبوری از تنگه هرمز، همچنان در حدود نصف میانگین سال ۲۰۲۵ باقی مانده است.
همچنین شکافی بین ایران و سایر تولیدکنندگان خلیج فارس وجود داشته است. صادرات عربستان سعودی در ماه سپتامبر بیش از دو برابر شد و در هفته گذشته به ۱۱.۶ میلیون بشکه در روز رسید و با کمک تغییر مسیر صادرات دریای سرخ به سمت بنادر شرقی و افزایش تخمینی ترانزیت‌های تاریک، از میانگین سال ۲۰۲۵ خود فراتر رفت. صادرات امارات متحده عربی نیز بالاتر از میانگین سال ۲۰۲۵ خود است و پتانسیل افزایش بیشتر را دارد. در مقابل، داده‌های ماهواره‌ای نشان می‌دهند که در ماه سپتامبر هیچ صادرات دریایی نفت خام یا محصولات پالایشی عمده از ایران صورت نگرفته است. در مجموع، بازار جهانی نفت تقریباً متعادل به نظر می‌رسد، با صادرات خلیج که در حال بهبود است و موجودی‌های قابل مشاهده که به طور کلی ثابت هستند، در حالی که ذخایر تجاری OECD در حدود سطح اواخر فوریه ۲۰۲۶ باقی مانده است.
سازگاری عرضه خاورمیانه و تقاضای واردات چین، سناریوی اصلی را برای تعدیل قیمت برنت به حدود ۸۵ دلار در هر بشکه تا پایان سال و ۸۰ دلار در هر بشکه در سال ۲۰۲۷ حمایت می‌کند. با این حال، قیمت‌های نفت همچنان بالا باقی مانده‌اند، به طوری که قیمت برنت دِیتد ( dated Brent) نزدیک به ۱۲۰ دلار در هر بشکه است که منعکس‌کننده یک حق بیمه ریسک قابل توجه است. این امر احتمالاً شامل این ریسک است که تشدید مجدد تنش‌ها می‌تواند به زیرساخت‌های انرژی بیشتری آسیب برساند و تولید بلندمدت را تهدید کند، در کنار ذخایر جهانی پایین به طور تاریخی خارج از ذخایر تجاری OECD و انگیزه ناشی از آن برای بازسازی سریع ذخایر در بحبوحه افزایش ریسک‌های عرضه.
