دیروز شاهد بازگشت ریسک حاکمیتی اروپا بودیم — نه آن گسترش آهسته و بی‌ضرری که به آن عادت کرده بودیم، بلکه گسترش شدیدی در هر دو سمت: ایتالیا و فرانسه هر دو تحت فروش قرار گرفتند، بوند به عنوان دارایی امن مورد تقاضا شد، سهام نوسان کرد و جفت‌ارز یورو/دلار به شدت سقوط کرد.
نشانه این بود که اسپردهای دو ساله BTP-بوند به شدت افزایش یافتند، که بوی استرس واقعی سرایت‌کننده از فرانسه را می‌دهد، نه صرفاً سرریز اعتباری انتهای بلند. می‌توانید آن را «انحلال موقعیت‌های سوداگری» بنامید — واگرایی‌های منحنی بازده و موقعیت‌های بلندمدت دولتی در یک رژیم سیاست پولی سخت‌گیرانه، شوک انرژی و نوسانات بالا، اهرم‌زدایی می‌شوند و شاید هم همین باشد. اما سراغ کتاب راهنمای سال ۲۰۱۱ نروید: آن زمان بانک مرکزی اروپا تورم پایینی داشت و فضای لازم برای سخاوت را داشت. امروز چنین نیست. به یاد داشته باشید SVB را — بازارها به سیاست‌های پولی مسالمت‌آمیز قیمت‌گذاری کردند، سپس متوجه شدند که اقتصاد هنوز داغ است و تحت تأثیر فروش گسترده اوراق با سررسید بلندمدت (duration) قرار گرفتند.
برای EUR/USD مکانیزم واضح است: اگر ECB برای افزایش‌های بیشتر، شرایط سخت‌گیرانه‌تر اوراق قرضه دولتی را بپذیرد، یا در سیاست‌های پولی و ترازنامه رویکردی مسالمت‌آمیز و حمایتی در پیش بگیرد، ارزش یورو کاهش می‌یابد. تنها مسیر صعودی، کنترل اسپرد از طریق ترازنامه است — تعدیل کاهش کامل ترازنامه (QT)، سرمایه‌گذاری مجدد، و یک پشتیبان به سبک بانک انگلستان در سال ۲۰۲۲ — در حالی که همچنان به افزایش نرخ بهره ادامه می‌دهد.
